Eigenlijk hoort de nummer drie van het klassement dit stukje te schrijven. Mooie traditie: die strooit dan kwistig met loftuitingen over de winnaar. Hoe mooi was dat geweest! Misschien had ik dit stukje dan zelfs met gepaste trots aan Ma Weda laten lezen.
Helaas. Met gepaste druk verzocht onze vlootvoogd ondergetekende dit verslag te schrijven. En aangezien ondergetekende dit weekend toevallig bovenaan eindigde, past nu enkel bescheidenheid. Met die loftrompet wordt het dus niets.
En een bekentenis hoort er dan ook gelijk bij. Ik ben niet zo’n zeiler die scherp in de gaten houdt wat er in welke hoek van het veld gebeurt. Dat is enkel voorbehouden aan echt getalenteerde schrijvers zoals onze eigen voorzitter. Ik ben al blij als ik de weg kan vinden en de juiste boei rond. (Ook dat ging bijna mis het tweede potje. Niet handig als je voorop vaart.)
Met weinig zicht op wat er om me heen gebeurde, klapte ik deze editie Luut de Zee even vol op zijn bek. Sorry Luut, gewoon niet gezien. Hij pakte het sportief op en bedankte naderhand zelfs nog vriendelijk. Zo hoort het.
Maar goed, terug naar het begin. Al optuigend op zaterdagochtend druppelde via Jan zijn connecties binnen het comité het bericht binnen dat er die dag niet gevaren zou worden. (Janet, dank voor alles wat je achter de schermen doet. Idem voor Caroline die ook weer voor ons op het water was. Topvrouwen!)
Meteen (on)rust bij de helling. Het 175-jarig jubileum van de KWS zou die middag nog een feestelijke generatiewedstrijd krijgen, maar dreigend onweer gooide ook daar roet in het eten. Gevolg: met de mannen naar de Potten voor koffie en sterke verhalen. Hans was als vanouds op dreef en haalde Evert en Bouwe bijna over om mee naar Como te komen. Hoe gezellig zou dat zijn!
Tussendoor flink smeren en hydrateren. Toen de ruimte in het programma eenmaal duidelijk was geworden, werd het meer hydrateren dan smeren. En nog meer hydrateren…Met Klaas Weissenbach werd vast vooruitgekeken op het bestuursklassement van de Sneekweek, het enige klassement dat nog belangrijker is dan het welbekende bord. ’s Avonds een BBQ met deejay. Feest, zoals het hoort bij 175 jaar.
En toen, zondag, Kaiserwetter. Strak blauw, een nette bries en champagne sailing zoals je het tekent. Twee wedstrijden, en wat een mooie! Ontzettend lange slagen dwars over het meer. In de kruisrakken was overal wat te halen. Hoewel het kanaal en het walletje van het eiland dit weekend toch meestal niet uitbetaalden. De voordewindse rakken verzengend heet. Smeren had toch nóg meer gemoeten.
De verschillen tussen onze bootjes blijken toch iedere keer minimaal. Toch trok het veld op enig moment flink uit elkaar. Geen wonder met shifts van ruim 20 graden.
Wilco zeilde sterk: in de ochtend een jumpstart pal na het startschot, meteen tientallen meters voorsprong, en hij liet zien dat hij het kan. Eerste om de boei. Bam! ’s Middags minder vlot weg, maar met een stevige opmars naar voren maakte hij het keurig goed. Met een vierde en een derde plek greep hij verdiend de derde stek in het klassement. Onno deed wat Onno altijd doet: aanvallen, aanvallen, aanvallen. Twee keer een vijfde plek leverde hem ijzersterke consistentie op, maar met tien punten bleef het podium buiten bereik. Prachtig om te zien, dat wel.
En dan die fameuze De Zee-sandwich. Een De Zee voor me, een De Zee achter me. Beide wedstrijden. Teamsailing was het net niet, maar het scheelde verdacht weinig. De eerste race won ik nog net voor Bart, in de tweede sloeg Luut overtuigend toe. Bart sloot met de vierde plek het familierijtje. En in het middenveld bleef het tot het laatst spannend: Mark Bosma en Jan de Best eindigden met zeventien punten precies gelijk, net achter de top vijf.
Over mijn eigen resultaat zou ik zwijgen, ware het niet dat ik eerlijk moet bekennen hoe het zat. Ik had dit weekend een geheim wapen: een stukje kunstmatige intelligentie dat ik zelf in elkaar heb geknutseld, volgestopt met tips en trucs. Ja, het is echt waar. En ik heb simpelweg gedaan wat de AI me opdroeg. Pieter Jan Postma noemde het vorig jaar trainingsweekend ‘een plan hebben’.
Sinds Klaas Westerdijk onze gelederen kwam versterken, groeit er iets moois. Hij bewees zijn klasse met een knappe vierde plek in de tweede race, nadat een UFD hem in de eerste nog de das om deed. Met Riemer, die al ruim een jaar sterk meedraait (dit weekend met een prachtig nieuw Jama tuigje), erbij wordt het alleen maar mooier. Nieuw skutsjebloed kwam van Eildert Meeter, uit het roemruchte skutsjegeslacht. Sterk gezeild, jammer van de UFD, want anders lag een top 10 in het verschiet. Een prestatie op zich voor een eerste wedstrijd in de O-jol. Zou onze vloot dan toch de kweekvijver vormen voor de toekomstige SKS-kampioen?
Mannen, wat hebben we toch een mooie club bij elkaar: strijdlustig op het water, vriendschappelijk aan de wal. Een eer om met jullie te mogen varen.
