Als je derde wordt, dan moet je een verslag schrijven. Dit werd voor dat we naar Mol vertrokken, door onze vlootvoogd, nog eens duidelijk naar voren gebracht. Ik dacht toen, nadat ik het deelnemersveld had bekeken, het wordt best wel een moeilijk verhaal.
De twee kampioenen van vorig jaar, de twee Duitsers O-jolzeilers, mister No Wind en alle andere bekende en onbekende O-jol zeilers stonden ingeschreven.
Maar na de eerste (en enige race) race op zaterdag die, letterlijk een valse start was, begon ik te geloven dat er mogelijkheden waren om te battelen met alle toppers.
Op zondag werden de meeste wedstrijden gezeild (5) en de wind nam steeds een beetje meer toe. De laatste wedstrijd was erg moeilijk met enorm draaiende vlagen, waarbij ik zelf zeker 3x een schep water binnenkreeg.
Al met al een prachtig evenement, welke goed is verlopen en waar we volgend jaar graag weer terugkomen.
Hieronder een verslag van zowel Klaas, als van Geert. Klaas de grote organisator van dit evenement en Geert, als de man die alle wedstrijden nog in zijn hoofd heeft zitten. Daarom van mijn kant alleen de inleiding.
Jan de Best
Een plaats tussen de sterren…
Na een paar heerlijke weken stralend zomerweer en windstille wedstrijden (Open Fries Kampioenschap, Bossche Bollen) waren de weersverwachtingen voor dit weekend iets beter, wat ondanks een paar afmeldingen resulteerde in een startveld van 20 boten. Mooi!
Zo begon de toestroom uit alle windrichtingen op vrijdag al met het inpalmen van de grasvelden binnen de havenomheining. Er waren natuurlijk de onmisbare trouwe Vloot Zuid gezanten, die op initiatief van Hans de Vries het OVK in 2017, samen met de plaatselijke Ynglingklasse hebben opgestart (Maurice, Fred, Jeroen en Joep).
Er waren een paar steeds goed zeilende Oost-( voor hen West-) grensoverschrijders (Thomas en Jürgen), er weare ek een pear Friezen by, zelfs de Belgen waren dubbel vertegenwoordigd.
Ook het IOU bestuur tekende present (Jeroen als starttoeterreparateur in de late uurtjes en Wim, meer van op het water dan van der wal)
Een aantal voormalig Vlaams kampioenen, in de hoop hun eerdere prestatie te prolongeren, schreven zich in en één ervan nam zelfs familie mee, zoon, kleinkinderen…
Kortom voldoende volk om vrijdag al dat speciaalbier soldaat te maken (niet gelukt).
Zaterdag, allen in luchtig wit OVK-uniform, hoorden we wedstrijdleider Pieter Lanser bij het palaver zijn woorden wikken en wegen. Vandaag gingen we proberen, morgen wordt het deftige koek. Helaas, na één potje, kwam de uitstelvlag er in en omdat die zo weinig wapperde, werd in de loop van de namiddag besloten om de zeilerij te verlijeren naar zondag. Wolle is kinne, dacht Riemer, die fanatiek heel de namiddag uren klopte, vlot zeilend van windplek naar windplek op het voor de rest spiegelvlakke Zilvermeer. Het deed de zonnekloppers in de haven watertanden, zouden we toch nog kunnen? De gelukkige Guido nam het filosofisch op en deelde recent op het water verworven inzichten (de plek waar je bent kan je niet veranderen, je moet sturen naar waar je wil… of naar daar waar de wind zit). Ruud - nieuw wedstrijdwater ontdekkend - bedacht dat een boek wel handig is voor de windstille momenten en waande zich op het grasveld tussen de dennenappels even onder Zuiderse cipressen. Zo schoof de namiddag naar happy hour en diner. Everybody happy? Jan Willem in elk geval met z’n ééntje.
Zondag: last minute wijziging in het wedstrijdprogramma; Vijf potjes in de plaats van 4 om onze zeilhonger wat te stillen en alle gereden kilometers te verantwoorden. De baan werd lichtjes ingekort en met wat meer wind zou het geen probleem zijn, om deze snel te varen.
In de RIB en als protestcommissieleden konden Theo Meus en Gerard op de Weegh vandaag stevig aan de bak. Niet zozeer omwille van protesten, maar méér en vlagerige wind betekent immers gemakkelijker valse starts, nood aan rescue en toezicht bij voordewindse koersen en onderboei. Bovendien was het ook stuivertje wisselen om voormalig O’jolzeiler Sietse Bruinsma aan boord te hebben.
De BEL1 (promoboot)zeiler Steven Jamar, zelf OK jol zeiler, maar graag het OVK prospecterend om mogelijk in de toekomst met z’n klasse aan te sluiten, liet zich niet onbetuigd. De Olympiajol gaandeweg verkennend, zeilde hij zich in de laatste wedstrijd naar een plekje 4. Sterk! Als die nu nog verliefd wordt op de mastbuiginstallatie hebben we d’r een Belg bij…
Als wedstrijdverslaggever is ondergetekende minder begenadigd, wegens te druk bezig in z’n eigen boot en (helaas!) te ver naar achter. Zo kwam ik in één wedstrijd vanuit het achterveld met een drukker veel te snel op de onderboei,
waar een heel pak boten op mekaar leken te komen. Een noodstop-stormrondje voorkwam averij, maar hierdoor gaf ik al m’n winst prijs. Gelukkig was er limoncello Wim die, goed varend in het middenveld, mij als een herkenbare gele zuignap terug naar voor loodste.
Voor de strijd voorin moet ik dus het verslagstokje doorgeven.
De tweede prijs ging naar Jan Willem, die het OVK een beetje zag als generale repetitie voor het ONK Sprint van volgende week.
De ongeschreven wet van de gedoemde derde viel deze keer te beurt aan Jan, die Best wat beter begint te rekenen als hij het wedstrijdverslag niet meer op z’n naam wil hebben. Ofwel wat verder verder naar voor, ofwel wat afzakken maar dan hadden we een Duits verslag (Jürgen plaats 4) gekregen. Er werd bij de prijsuitreiking geopperd om Geert (plaats 5), de opportuniteit te geven z’n familienaam hoog te houden en een bundeling samen te stellen van spontaan ingezonden schrijfseltjes, met als werktitel ‘van oude zeilers, de dingen die voorbij gaan’. Dat wordt een kanjer!
Geheel verwonderd was John toen hij, na veel vijven en zessen, de zesde prijs kreeg (doorgaans zijn er maximaal 5), maar deze is welverdiend, want hij zeilde superstabiel (een acht als aftrekker).
Dat Jan van Amerongen de Zilvermeerprijs kreeg had diverse redenen; pechvogel omwille van opgelopen schade aan z’n boot, maar ook en vooral omwille van z’n deelname aan alle voorgaande OVK edities. Hij is er volgend jaar gegarandeerd weer bij!
De Bourgondische prijs (over-all BB en OVK) werd overtuigend gewonnen door Rob, die als motto hanteert: om te winnen moet je je (ook al is het laat) vooreerst inschrijven… en nadien gewoon een beetje goed varen…
Hebben we nu iedereen gehad? Bijna…eentje nog…
Hij ligt daar rustig op de startlijn te dobberen, de NED 562, relax, een schare supporters op de wal, Herman van Eijk onderbreekt er zelfs een fietsparcours in de Molse bossen voor, om even te komen kijken, op het water zien we bijna enkel z’n spiegel, na dag1 staat Bart op plekje 2. Dag 2 vertrekt hij als een speer en kijkt niet meer achterom, rijgt de eentjes aan mekaar en dan is het de logica zelve, dat je Vlaams Kampioen wordt. Dikke proficiat aan Bart van den Hondel!
Graag tot volgend jaar!!
Verslaggeving van uw reporter ter plaatse,
Klaas Watté
BEL2
Open Vlaamse Kampioenschappen 30 en 31 mei 2026
Zandputoverdenking
Jullie kennen dat vast wel, de week voor een serie, kijk je elke dag op de windverwachtingen wat het voor het weekend gaat worden. De hele week al weinig tot niks op zaterdag en van 2 naar 4 bft doortrekkend op zondag. Voor zondag dus prima, maar als een midden in het Friese Merengebied geboren en getogen zeiler, vroeg ik mezelf wel af of ik 2x 260 km wilde sturen voor misschien maar één dagje wedstrijdzeilen op een zandput! Nou, ik haal jullie als lezers meteen uit de brand. Ook al was het maar één dag zeilen geweest, het weekend was enorm de moeite waard. Gastvrij, compact met haven en start binnen 10 minuten en gezelligheid met veel campers en tenten.
Belgische koelkast en kamp Hondel
Thuis werd ik aangemoedigd om wel te gaan, anders zou ik er vast spijt vast van krijgen en een sikkeneurig man thuis is niet aan te bevelen, aldus mijn vrouw Rinske. Ik had er sowieso veel zin in, om weer op een voor mij nieuw water, te zeilen. Dus vrijdag rond 11 uur met mijn circus richting het Zilvermeer. 34 gr! Na wat verkeersoponthoud werd ik om 16 uur hartelijk ontvangen door onze kwartiermakers en gatekeepers van de families Meus en Op de Weegh. Prachtig dat zij eigenlijk elk groot evenement van onze klasse faciliteren. Op en rond het water.
Samen met de tenteniers en autoslapers, hadden we als camperaars geen gezelliger opstelling kunnen bedenken. Vanwege de warmte werd de locatie onder een grote boom al snel tot internationaal collectief trefpunt omgevormd. In de namiddag kwam onze gastheer Klaas Watté even bij iedereen langs om je te verwelkomen op deze 10e editie van het OVK. Daarbij meldde hij, dat we zelf bier uit de Belgische koelkast mochten halen. Met ruime keuze aan Belgisch blond. Naar mate de avond vorderde, begonnen de voorbeschouwingen op de wedstrijden. En, met de twee Hondels op de startlijst proberen de overige O-jolmatadoren wat zand in de raderen te strooien om de mannen wat zenuwachtig te maken. Naar later zou blijken had daar nog wel een tandje bij gekund! JW maakte trouwens met zijn “wild-man-look” een strijdvaardige indruk. Ook hadden ze nog een groot, niet te onderschatten kamp Hondel opgetuigd. They are the men to beat. Zelfs was er een onderkomen voor de van Eijks geregeld om voor en nabesprekingen van de wedstrijd te kunnen doen. Overigens, zouden die wel in alle openheid plaatsvinden.
Open Kampioenschap
Naast de volledige Vloot België stonden er nog 17,5 buitenlanders op de startlijst. Wel slim om een ópen Kampioenschap te organiseren dus. 2 Duitsers, 3,5 Friezen, 1 Groninger, 2 Hondels en de rest van Vloot Zuid. Genoeg blokken om de Hondels dwars te zitten, zou je zeggen.
Zaterdag
En toch wat wind. Om 10 uur werden we door onze wedstrijdleider (en beetje dominee) Pieter Lanser gepalaverd. Met gevleugelde termen werden we gemotiveerd strijdvaardig, maar sportief te varen. En, niet vergeten om upwind door de startlijn te varen! Dit geeft het comité de mogelijkheid om ook daar te laten finishen. Doel was. om voor de verwachte windstilte, nog twee potjes te varen en daarna te lunchen.
Ook het internationale comité moest nog even wennen, want bij de eerste start kon je net aan over bakboord de startlijn bezeilen, waardoor het dus loeidruk bij de pin was en dientengevolge een man of vijf te vroeg. Algeheel. De lichtweermannen Rob Wapenaar en Jan de Best lagen zo goed en genoten samen met Bart nog even van een nutteloos rondje, waardoor er wel wat waardevolle zeiltijd verloren dreigde te gaan voordat de mannen weer bij de start konden zijn. Anderen probeerden de wedstrijdleider te bewegen meteen weer te starten, maar Pieter bleek sociaal. Om 11.25 gingen we echt los. JW was meteen goed weg samen met Rob en Jan. Daarachter vonden er in het veld vele positiewisselingen plaats. Dit waren de echte Zilvermeer omstandigheden bij licht weer. Bart lag nog ergens in het middenveld. Het voordewindse rak had grote drukverschillen, waardoor een aantal konden profiteren. Naar de laatste boventon streden JW, Jan en Geert om de podiumplekken. Maar onlogisch als het was, wist Bart bijna onder de bomen langs de zuidkant, nog naar een 2e plek te varen en aansloot bij Pa. John Wolters liet met een 5e plek als Bossche Bollenaar al zien, dat hij het zandputzeilen ook beheerst. Rob verloor even zijn no-wind-sailing-gevoel en zakte naar 9. Onze Duitsers moesten met een 11 en 13 ook nog even wennen.
Op de finish was de wind eigenlijk ook meteen op en zijn we in afwachting naar de kant gegaan voor de lunch. Helaas kwam de Windguru-verwachting weer uit en was het gedaan voor de rest van de dag.
Dus, na de lunch weer naar het internationale trefpunt onder de grote boom. Het was nog warm. Na de eerste wedstrijd waren de voortekenen dat de rest van het veld wel weer eens “geknipt en geschoren” zouden kunnen worden door de Hondels. Er werd geprobeerd een weddenschap met JW te maken dat bij een volgend 1’tje met een tondeuse van zijn wild-man-look verlost mocht worden. Het werd geen deal, maar uiteindelijk accepteerde JW een knip- en scheerbeurt van onze zeilende knipschaar Wim van der Wal. Hij is inmiddels met pensioen, maar hij toverde JW in de openlucht en met toeschouwers, van een wildman om in een man met een echte directeurskop. Een aanrader. Dus voor de volgende serie hoeft niemand meer naar de kapper. Combineren. Trouwens ik weet dat er een Belg rondloopt die één keer per jaar naar de kapper gaat. We kennen hem.
De namiddag was het gezellig en ik zag meerdere mensen voorbij komen met een Belgisch biertje, zonder dat ik de koelkast nog had gevonden. ’s Avonds hebben we in het havenrestaurant heerlijk gegeten en met een kort onweersintermezzo, nog lang buiten kunnen zitten. Ik mocht nog even met de vrouw van onze gastheer babbelen, wat me naar later zou blijken, weer een schrijverstaak op zou leveren. 😉
Zondag
Olé, wind zw, 10 uur los en drie potjes voor de lunch en vanaf 13.30 nog twee. Het werd als voorspeld. Beginnen met 2 bft en oplopend naar 4 met korte venijnige uitschieters naar 5 in de laatste wedstrijd.
Jürgen had blijkbaar goed geslapen in zijn Volvo en ging de eerste wedstrijd vol de strijd aan met Jan de Best, JW, Bart en Rob. Uiteindelijk werd hij tweede net achter JW, die ook met een directeurskop een potje kan winnen. Bart toonde met een 4 zijn laatste aarzeling. Jan de Best continueerde zijn status als podiumman.
De derde pot was voor Jürgen die zijn Duitse maat Thomas mee naar het podium trok. Bart splitte hen en zou hierna geen andere spiegels meer op de finishlijn zien. Jan voer ook zijn slechtste en JW moest met een 6 ook even wennen aan een andere status. John en Geert konden met 5 en 6 redelijk aansluiting houden en vormden de subtop.
In de vierde wedstrijd liet Belg en OK-zeiler Steven Jamar zien, dat hij de O-jol ging begrijpen en finishte als 4e. Bart startte zijn 3-zegereeks op en Jan en Jürgen weer 2 en 3. Thomas 5. Ook in het midden en achterveld moest constant gestreden worden om de winddraaiingen als kansen te benutten. Na een 6 was JW net iets te gretig en scoorde een UFD. Zijn aftrekker.
Inmiddels was wel duidelijk hoe complex en uitdagend dit meertje met zijn omliggende hoge bomen is. Meestal was de bakboord kant langs de haven het gunstigst, maar soms ook net niet, en kwamen de winnaars van de stuurboord kant. Hoe goed ook Pieter ons de verplichte startlijn-doorvaart upwind op het hart had gedrukt, menig zeiler, waaronder ikzelf, vergat door strijd, gedwongen slag of te lang doorgaan in een lift, een keer de boei of startschip aan de goed zijde te houden. Jürgen overkwam dit in zijn 5e race, wat hem mogelijk van het podium heeft gehouden.
De vijfde wedstrijd was weer een Hondel-feestje. Bart 1 en JW 2. Kapper Wim pakte zijn beste met een 3. Geert 4 en ook Jeroen had met een 5 zijn beste van het weekend. Jürgen dus terug naar de startlijnboei en verloor vele plaatsen. Fred Donk-Linschoten kreeg voor de wind even een onverwachte loeier over zich heen en met de neerhaler en schoot net wat te los ging hij chinees. De boot draaide snel door en is op de kop door rescueteam Meus naar de haven gesleept en weer overeind gezet.
Het slotstuk van de dag bracht Bart zijn derde 1’tje. JW lag nu in de strijd met Jan en Joep, die 2e en 3e zouden worden voor JW. Joep had zo zijn goede afsluiter van het weekend.
Na een prachtige wedstrijddag kon onze gastheer Klaas om 16.30 de prijzen uitreiken. Daarvoor was ik er net achter gekomen, dat de Belgische koelkast naast de hoofdsteiger was, waar Klaas met zijn Friese hulp Sietse Bruinsma twee halve kratten Belgische bier van ondiepe bodem omhoog haalden. Ohhh, daar!
Na de vele welgemeende bedankjes aan de ondersteuners en wedstrijdcomité werd de uitslag bekend gemaakt en Bart als winnaar met een rode kampioenswimpel omhangen.
Einduitslag
Bart van den Hondel
Jan Willem van den Hondel
Jan de Best
Jürgen Alberty
Geert Couperus
John Wolters
Tevens werd de Zuidelijk Zandput Bokaal (even vrij betiteld door een Friese-meren-man) uitgereikt. Die is voor het beste gecombineerde resultaat van de Bossche Bollen van een week eerder en deze Open Vlaamse Kampioenschappen. En die was dit jaar Rob Wapenaar. Proficiat.
Bij het fotomoment van de 6 prijswinnaars, werd de reguliere schrijverstaak van de 3e prijs winnaar nog even aangehaald. Daarbij vond Klaas, waarschijnlijk geadviseerd door zijn vrouw Ann of in verbond met Jan, dat ik vanwege mijn, overigens heel verre, naamlink met een vroegere schrijver het verslag wel mocht/moest schrijver. Waarvoor oprechte dank. 😉
Het was een prachtig weekend. Volgend jaar voor mij zeker weer.
Geert Couperus
